ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΙ ΑΙΩΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΞΩ;
Ήλιε χρυσέ,
πύρινε, Καταστατικέ
Ήρθες, είδες,
γκρέμισες, νίκησες!
Είδα φυλές και έθνη με το σημάδι του Ιούδα
Κομπάρσους πλήθος με λόγχες αργυρές
Εμπόρους να πουλάνε καρμανιόλες
Είδα την Ιερουσαλήμ να κρύβεται
πίσω από τους κρεμασμένους
Είδα τον Λάζαρο μανιακό με ένα φτυάρι
Κι οι τρόφιμοι του Ασύλου Σαραντόν
με όλους τους πεθαμένους, ξαναπεθαμένοι
Ο ουρανός Σαρλότ Κορντέ, ο ουρανός
μας καταδιώκει
Και μια ανθρωπόμορφη μαϊμού την αλυσίδα της
βροντάει σε ξόδι κολασμένων
Τι επικήδειες τιμές κι ατιμασμένων πάθη
Όταν προβάλει η αυγή κροκάτη
κι οι παλιοί Κορδελιέροι ξαναμοιράσουν τα χαρτιά
Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφοσύνη
….βαθιά να μπαίνει το μαχαίρι και να δείχνει
Απρίλιος 2023
ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΤΡΑΒΗΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΨΗΛΗΣ ΣΚΑΛΑΣ
x
Καστέλι του Μωριά και κάστρο
του Καράμπαμπα για χαμηλώστε λίγο
Κι όπως ανέβαινα με το κερί στο
στόμα
τη σκάλα των
θαυμάτων
τραβάνε τα σχοινιά ευυπόληπτοι
φιλήσυχοι αστοί
μελανοχίτωνες, γιάνκηδες
και πέφτω
σαν το Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων
φαρισαίους να
φοβάσαι, ω ψυχή μου…
Ξάφνου με πιάνει ο σεβντάς, τινάζομαι
Εγώ στις λάσπες, λέω, δεν πατώ, μήτε
βορρά θα γίνω των θεριών
Παρά μονάχα την ψηλή σκάλα
θα ανεβαίνω
αγέρωχος, ευθυτενής
με τα κουδούνια και το ξυράφι των τρελών
Τους γραμματείς και
φαρισαίους να φοβάσαι, ω ψυχή μου…
Πάνω από των ανθρώπων
τον εξευτελισμό και την μικρότητα
Τι λάμπει, τι βροντά στο αστροφώτιστο κενό
και το σπαθί σηκώνει
Ένα βουβό «ΑΦΕΣ ΑΥΤΟΙΣ» μας στεφανώνει.
ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΤΑ LADA ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΘΑΝΟΥΝ;
Πωλούνται τύρφης υλικά
Oι λάμπες του Ίλιτς, ο Τύμβος του Τσάρου
Άγγελοι χωρίς φτερά, μολυβένιοι στρατιώτες
Τα μαύρα μάτια στο Γενί Καλέ
κι η δόξα του αντάρτικου στο Κερτς
Πωλούνται τύρφης υλικά
κρινάκια για τον άλλο κόσμο
κεριά σε μαύρο φόντο, ένα ψυχοσάββατο
που μνημονεύει άπιστες Καρένινες
Γεννηθήκαμε σαν ασκιά στην παγωνιά
Πού είναι ο χρυσός και ο άργυρος;
Πού είναι των υπηρετών το πλήθος και ο θόρυβος;
Όλη η ζωή συνοπτικά και σε προσφορά
Σκόνη, τέφρα, σκιά χωρίς
μορφή, χωρίς θρίαμβο, χωρίς πάθος
Θρηνώ και κλαίω και ρωτώ:
— Πού πάνε, Κύριε, τα Lada για να μην πεθάνουν;
— Αντίο
Φραγκοράφτη μου
— Αντίο Χνούδι
μου
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΕΧΑΪΔΗΣ
Είναι στο πιάτο του Καρυωτάκη η καρδιά
Και στο τραπέζι του μαύρου πετεινού το κεφάλι
Κακορίζικε
άνθρωπε
Σε εποχή γερασμένη
Τυφλός λαός,
τυφλός σαν νυχτερίδα
Χαύνωση
ουρλιάζει, με χαύνωση κοιμάται
και ξημερώνει
σκουντουφλώντας
ανίδεος και
ακαμάτης
σαν γελωτοποιός
στον Άδη
Κακορίζικε
άνθρωπε
Σε εποχή γερασμένη
Οι μέρες μας
περνούν γεμάτες πάτρωνες και ανία
Σε ποιά
πατρίδα, σε ποιό χώμα, σε ποιόν χρόνο
σε ποιά μνήμη,
φωνή θα βγάλεις;
Γυμνός και
μόνος στο βασίλειο της Ανάγκης
Δούλος
στρατώνος
Μοίρα σου η
Δημοκρατία της πλάνης και του Μαμωνά
— Αχ, Φραγκοράφτη, αχ, Χνούδι μου,
μας έφαγε ο ερημόκαμπος!
Ο Γιώργος
Κοζίας γεννήθηκε στην Πάτρα. Σπούδασε βιβλιοθηκονομία και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Εργάστηκε στον χώρο του ημερησίου και περιοδικού Τύπου. Πρωτοδημοσίευσε στα
περιοδικά “Το Δέντρο” και “Ευθύνη” το
1983. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Ζωολογικός κήπος (Στιγμή, 1989). Ο
μάρτυρας που δεν υπήρξε {Στιγμή, 1995). Πεδίον ρίψεων (Στιγμή 2001) Κόσμος
χωρίς ταξιδιώτες (Στιγμή, 2007). 41ος Παράλληλος (Στιγμή, 2012), Πολεμώντας υπό
σκιάν… Ελεγεία και σάτιρες (Περισπωμένη, 2017). Εξάγγελος (Περισπωμένη, 2021), Τι αιώνα κάνει έξω; (Περισπωμένη, 2025).
Ποιήματα του έχουν μεταφραστεί και ανθολογηθεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά,
ισπανικά, ιταλικά, πολωνικά και αραβικά. Το έργο του παρουσιάστηκε στο Μέγαρο
Μουσικής Αθηνών «Ποίηση και Μουσική» Ιανουάριος 2009 και στο Διεθνές Φεστιβάλ
Πάτρας “Ας μην μας καταβροχθίσουν οι κοριοί” 2013.
Επίσης ποιήματα
του έχει μελοποιήσει ο Θάνος Μικρούτσικος. Έργα για φλάουτο (WORKS FOR FLUTE)
IVONA GLINKA, αφήγηση Δημήτρης Παπανικολάου – Legend Classics, 2007 και Πέντε
κείμενα μετά μουσικής. Η γη τσακισμένο καράβι, ποίηση Γιώργος Κοζίας, William Blake, Αγγελική
Καθαρίου-Νέλλη Σεμιτέκολο. Ένας κόσμος χωρίς ταξιδιώτες (Γαβριηλίδης 2013).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου