«Τα είχα
χαμένα – αλήθεια ήταν άραγε ή σκριπτ;» Μόλις πατώντας στο φως ο ποιητής «αφήνει
τα πεντάλ» και «συνεπαρμένος σκίζει τα χρόνια». Ακριβέστερα καταργεί τον τόπο
και το χρόνο και συνθέτει το παρόν με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Η τομή, με
την κινηματογραφική γραφή του Γιάννη Τζανετάκη, αέρινη και ουσιώδης, ανασύρει
από το υπόγειο των παιδικών αναμνήσεων και καταξιώνει ποιητικές μορφές
αγιασμένες με το μύρο της αγάπης, εξ ου και ο λόγος βαθύτατα ερωτικός, η
λαχτάρα ιερατική, η τρυφερότητα στο φόρτε – να ακυρώνει το χρόνο χαρίζοντας την
αιωνιότητα στις εφήμερες στιγμές της ζωής. Η μνήμη ξεχωρίζει με αυστηρότητα
στις επιλογές της και η γλώσσα υπηρετεί την ουσία της ποίησης και την
πεμπτουσία της: δηλαδή του συγκινησιακού στοιχείου που λειτουργεί ως συνδετικός
ιστός των ποιημάτων. Γι’ αυτό απτά σώματα αιωρούνται, καθαρές ψυχές αφήνονται
στη δίνη της νοσταλγίας:
Με τη σειρά του σκάλιζε ο καθένας τη φωτιά
– ω η χαρακτική της ζωής μας! Έλαμπε μέσα στο δωμάτιο η πυρήνα ήταν και τα φώτα
λιγοστά. Γι’ αυτό από τότε αγάπησα τ’ αστέρια».
Επεισόδια της καθημερινής ζωής τυλίγονται
στη χλαίνη του σαρκασμού και αναπαύονται στη θαλπωρή των στίχων οικεία,
προσφέροντας τη μαθητεία στο μέγα της ζωής σχολείο ως πρώιμο θαύμα, ως ακριβή
ανταύγεια της σιωπής και του ονείρου:
Ώσπου ένα βράδυ τα λατινικά
τι να τα κάνει ένας Λατίνος είπε καλού κακού θέλω να μπω στη Νομική απάντησα.
Πού να μαζεύεις τώρα τόσα μόρια λέει με ένα μόνο μπαίνεις κάπου αλλού.
Και πέφτουν πάνω μου τα κόκκινα μαλλιά πέτυχα σκέφτηκα ας μην είχα δώσει ακόμα
εξετάσεις.
Ο Τζανετάκης «δίνει τη μάχη με τις σκιές»
και την κερδίζει με τη μαστοριά και το ταλέντο του αυθεντικού ποιητή. Η
κατάθεσή του φωτίζει με φώτα της ποίησης τους σκοτεινούς δαιδάλους της
ανθρώπινης ψυχής ποιώντας όχι μύθους, προσφέροντας μόνο την ψυχή του και τη
σάρκα του βορά στο «τέρας». Όπως χαρακτηριστικά γράφει στη συνέντευξή του: «Αν
δεν πληρώσεις αίμα, δεν παίρνεις αίμα».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου